Total Power Exchange en BDSM

Torture Garden

Algemene informatie over BDSM
Antwoorden op je eerste vragen

Uit de kast komen

Sinds de zestiger jaren van de vorige eeuw kent de wereld een nieuwe term: "coming out". Of - in het Nederlands - "uit de kast komen". Die term stamt uit de wereld van de homosexualiteit en betekent zoveel als: aan je omgeving je - afwijkende - geaardheid vertellen en/of laten zien. De homo-wereld heeft heel lang met dat fenomeen geworsteld en voor velen is het nog een probleem. In de SM-wereld is "coming out" net zo'n groot probleem en - helaas - veel minder bekend en onderkend dan in de homo-wereld.

Het allergrootste probleem speelt zich af in de hetero-sexuele SM-wereld. Immers, een heterosexueel heeft nog nooit zijn of haar sexuele gevoelens of geaardheid hoeven uit te leggen, te verklaren of te verdedigen. Wie hetero-sexueel is, is "normaal". Is "de standaard". Des te moeilijker wordt het om uit te leggen dat je weliswaar hetero-sexueel bent, maar toch anders (lees: afwijkend in de ogen van anderen).

Anders zijn

Anders zijn dan de anderen om je heen is voor veel mensen moeilijk. De meeste mensen willen nu eenmaal graag ergens bij horen: hun familie, hun gezin, hun werk, hun voetbalclub, hun vrienden en kennissen, noem maar op. Daar is helemaal niks mis mee. Maar het wordt lastig, wanneer je zelf denkt dat je niet meer bij die groep hoort, omdat je op z'n minst denkt dat jij gedachten of verlangens koestert, die door anderen "niet normaal", "gevaarlijk", "gek" of "afwijkend" gevonden worden. En dat je dus afgewezen of veroordeeld kunt worden.

Het wordt nog moeilijker, wanneer jij verlangens koestert, die heel gemakkelijk als "abnormaal", "gevaarlijk", "belachelijk" of "ziek" kunnen worden bestempeld. SM-ers hebben dat probleem. Maar ze staan daar zeker niet alleen in. Het is nog niet zo heel lang geleden dat de gemiddelde homosexueel als "kinderlokker" werd veroordeeld en homo-haat is helaas nog steeds een verschijnsel in onze maatschappij. De wereld zit nu eenmaal vol met intolerante groepen en individuen, van religieuze fanaten tot skinheads. En dan hebben we het nog maar niet eens over de nog veel grotere groep, die simpelweg slecht of verkeerd is geinformeerd. En die mensen met xenofobie (angst voor het vreemde/afwijkende) - dat zijn er heel veel.

Onderschatting

Over een ding kunnen we heel erg duidelijk zijn: het "coming out" probleem onder SM-ers wordt zwaar onderschat, zeker in de hetero-sexuele SM-wereld. SM-ende homo's hebben het wat dat betreft iets gemakkelijker. In die wereld is niet alleen het fenomeen "coming out" veel bekender, maar ze hebben er ook al eentje achter de rug, namelijk het onderkennen van en uitkomen voor hun homosexualiteit.

Het is wat dat betreft jammer dat vooral de georganiseerde SM-wereld - zeg maar "de verenigingen" - het op dit punt behoorlijk laten afweten. Er is weinig informatie, al helemaal geen hulp en aan maatschappelijke acceptatie van het fenomeen SM wordt ook niet echt veel gedaan. Wat dat betreft kan de SM-wereld nog veel leren van de homo-wereld.

Wie worstelt met zijn of haar "coming out" (en dat zijn er nogalwat) zal dus eerst en vooral zichzelf moeten helpen.

De "coming out" zelfhulp gids

Om het je iets gemakkelijker te maken - hier is een handvol handige, nuttige tips, waarmee je je eigen leven waarschijnlijk een stuk gemakkelijker maakt.

1. Je hoeft het helemaal niet aan de grote klok te hangen! - Het is helemaal niet zo dat iedereen moet weten dat je SM-gevoelens hebt. Ja, het is goed dat je vriend/vriendin/partner het weet, maar de buren, je werkgever, de sportvereniging en zelfs je kinderen hoeven het helemaal niet te weten (en het kan ze meestal ook heel weinig schelen). Het is daarentegen weer wel slim om eens met je huisarts over je gevoelens te praten (die kijkt daar helemaal niet van op en zal je zeker niet be- of veroordelen).
   
   Je helpt jezelf heel erg, wanneer je eens rustig gaat zitten en een lijstje maakt van mensen, waarvan jij het belangrijk vindt dat ze meer weten over jouw gevoelens en je daarbij ook af te vragen, of die mensen dat eigenlijk wel willen weten. En of het nuttig is dat ze het weten.
   
   
2. De maatschappelijke consequenties zijn - meestal - gering - Veel mensen maken zich zorgen over maatschappelijke consequenties, zoals het verlies van een baan of consequenties voor bezoekregelingen met kinderen en dergelijke. Laten we daar heel duidelijk over zijn: voor sommige banen (denk aan de rechterlijke macht, mensen die met kinderen werken en dergelijke) kan het best een probleem worden, wanneer je al te nadrukkelijk voor je voorkeuren uitkomt. Aan de andere kant: je mag op grond van je sexuele geaardheid in dit land niet ontslagen worden en BDSM (ervan uitgaande dat we het hebben over een vrijwillige situatie voor alle betrokkenen) is in dit land niet strafbaar. Wat werk betreft: het kan niemand iets schelen wat jij in de slaapkamer doet en dat gaat ook vrijwel niemand iets aan. En wat kinderen en bezoekregelingen betreft: in en rond scheidingen is nu eenmaal - helaas - vaak meer sprake van een "warzone" dan van verstandig volwassen gedrag, maar de rechter trekt zich helemaal niets aan van jouw sexuele geaardheid.
   
   Dat laat allemaal onverlet dat het best lastig kan worden, wanneer je een bepaald beroep uitoefent. Een vrouwelijke politie-agent, die het in haar beroep vaak toch al niet gemakkelijk heeft als het over sexualiteit gaat, krijgt het niet bepaald gemakkelijker wanneer ze aan collega's gaat vertellen dat ze de "slavin" van haar partner is. En zo zijn er wel meer voorbeelden te geven. Of je dat nu leuk vindt of niet, het is verstandig om daar wel rekening mee te houden.
   
   
3. Ga je het vertellen, maak dan een plan! - Het meest belangrijke in een "coming out" proces is dit: jij loopt waarschijnlijk al heel lang met je gevoelens rond. Je omgeving weet echter nog van niks. En de kans is groot dat ze zich overvallen voelen. In elk geval heeft je omgeving een informatie achterstand.
   
   Bovendien: jij bent niet de enige die door een verwerkings- c.q. acceptatie proces moet. Dat geldt zeer waarschijnlijk ook voor je omgeving. Zeker voor je partner en mogelijk voor je familie of andere direct betrokkenen. Jij moet de kans krijgen om je te uiten, maar je omgeving ook. Het is heel goed mogelijk dat je directe omgeving geen of een verkeerd beeld heeft van SM. En je omgeving heeft er ook recht op anders te denken te voelen, dan jij doet. Wil jij begrepen en geaccepteerd worden, dan zul je ook anderen moeten begrijpen accepteren.
   
   Je kunt jezelf een heleboel narigheid besparen door je nieuws gedoseerd en met begrip voor de ander te brengen. "Schat ik ben slaaf en ik wil nu je schoenen likken" is - hoe goed bedoeld misschien ook - meestal niet de manier om je gevoelens bij je partner te introduceren. Breng het rustig, op een geschikt moment, geef je partner de gelegenheid om op z'n minst aan de gedachte te wennen en zelf een oordeel te vormen. Je doet er goed aan om zelf voor neutrale, goede achtergrond informatie te zorgen (dus geen films, boekjes, foto's en dergelijke) en je partner en eventueel andere direct betrokkenen de gelegenheid te geven om zich te informeren.
   
   
4. Voel niet alles meteen als en afwijzing! - Schrik en onbegrip zijn voorspelbare reacties. Je doet er verstandig aan die eerste reacties niet meteen als een afwijzing te zien. Dit proces heeft tijd nodig, veel tijd. Jij loopt waarschijnlijk al jarenlang met je gevoelens rond en het zou best eens zo kunnen zijn dat je er jaren voor nodig hebt gehad om jezelf te accepteren zoals je bent. Verwacht dan niet dat je omgeving dat binnen een paar weken kan. Het klinkt hard, maar het feit dat jij jezelf hebt geaccepteerd wil nog niet zeggen dat iedereen dat nu maar meteen en onmiddellijk moet accepteren (laat staan er blij mee moet zijn).
   
   
5. "Doen" is nog lang niet aan de orde - Zeker ten opzichte van een eventuele partner geldt: verwacht niet dat er ook onmiddellijk sprake is dan SM-handelingen. Het feit dat je er samen over kunt praten en dat er sprake is van wederzijds begrip (als je daar eenmaal bent) is een enorme stap voorwaarts!
   
   Zonder twijfel ben je ongeduldig. Je loopt er immers al zo lang mee in je hoofd. Toch zul je nog even geduld moeten hebben. Als je zover komt dat je je gevoelens - misschien straks ook in praktische zin - met je omgeving kunt delen, ben je een gelukkig mens en mag je je handjes dichtknijpen! Tel je zegeningen!
   
   Geef anderen - en vooral een eventuele partner - de ruimte om aan het idee te wennen en misschien wel zelf met initiatieven te komen. Ga geen dingen "proberen" (ook niet hele "kleine" dingen zoals opeens een klap op de billen geven in het voorbij gaan, terwijl je dat vroeger nooit deed). Je partner zal dat interpreten als "verkopen" of misschien zelfs "dwingen" en dat werkt alleen maar contra-produktief. En, oh ja, om de haverklap dubbelzinnige opmerkingen en toespelingen maken doet het ook niet zo goed.
   
   Ook anderen, zoals ouders, familie en dergelijke, zul je waarschijnlijk de tijd moeten geven en het is verstandig om ook hen eventueel van informatie te voorzien, zodat iedereen een beetje over hetzelfde praat en er niet van veronderstellingen wordt uitgegaan.
   
   
6. Wordt alsjeblieft geen "zendeling" - Veel mensen, die iets over zichzelf ontdekt hebben of een belangrijk besluit hebben genomen - hebben de neiging dat ook aan anderen uit te dragen. Dat is een op zichzelf genomen begrijpelijke reactie. Een van de bekendste voorbeelden daarvan zijn die mensen, die jarenlang zwaar hebben gerookt, stoppen met roken en daarna (soms zelfs erg fanatieke) niet-rook-activist worden. Zeker wanneer het om een sexuele geaardheid gaat, bewijs je jezelf daar alles behalve een dienst mee.
   
   Zie het zo: jij hebt - waarschijnlijk jaren - met een gevoel rond gelopen. En het verstopt. Intussen is dat gevoel in je hoofd steeds belangrijker geworden. En voor jou is het dat waarschijnlijk ook. Voor anderen is dat echter niet zo en heus - neem van ons aan - er is meer in het leven dan je sexuele geaardheid. Op den duur - maar dat kan soms jaren duren - ga je het zelf allemaal ook wel weer een beetje relativeren. Laat anderen wel weten wat een opluchting het voor je is, om erover te kunnen praten. Maar dring je gevoelens - en je inzichten of verwachtingen - niet aan anderen op. Het enige, wat je daarmee bereikt, is dat je omgeving al snel denkt: "Oh help, daar heb je hem/haar weer".
   
   
7. Jij en de "SM wereld" - Veel mensen ervaren hun eerste contacten met "de SM-wereld" (voor zover die bestaat) als heel erg teleurstellend. Nou heb je eindelijk je gevoelens eruit gegooid, durf je erover te praten, heb je anderen gevonden en nou zitten ze niet op je te wachten.
   
   Laten we het volgende voorop stellen: de "SM wereld" gaat niet goed om met mensen, die in een "coming out" proces zitten! Er bestaan nauwelijks praatgroepen, er is in elk geval geen min of meer georganiseerde opvang, hulp, vraagbaak, praatpaal of andere begeleiding. En, "het wereldje" is grotendeels een slangenkuil met tegenstrijdige belangen, behoorlijk wat animositeit en niet op de laatste plaats een behoorlijke populatie "roofdieren", die de neiging hebben om vooral meteen bovenop iedere nieuwe "prooi" te springen. Je bewijst jezelf een grote dienst door niet teveel te verwachten. Er bestaan fantastische individuele SM-ers. Leuke mensen, die graag bereid zijn je te helpen, met je te praten en je informatie te geven. Maar even zovele zijn doodgewoon "op jacht" of van plan om je "tot hun idee en inzichten over SM te bekeren".
   
   Een ander groot nadeel is dit. Hele hordes mensen gaan je vertellen dat ze "al zoveel ervaring hebben" en "dat jij nog maar een beginner bent" (terwijl je toch zelf ook vaak al jaren met gevoelens rondloopt, hebt gelezen, internet sites hebt bekenen en wat dies meer zij). Dat is inderdaad gewoon heel vervelend. Zoek vooral je eigen weg, trek je niet teveel van anderen aan en wees erop voorbereid dat er hobbels en kuilen in de weg zitten en dat je best zo af en toe je neus zult stoten. Zo is het in de rest van het leven ook.
   
   Tenslotte is er nog iets, waar je op voorbereid moet zijn. Voor jou zijn je gevoelens nog heel vers, nieuw en daardoor zowel bijzonder als belangrijk. Echter, andere SM-ers hebben zelf meegemaakt wat jij meemaakt tijdens je "coming out". Het voordeel is dat ze je dus kunnen helpen en dat je van ze kunt leren. Het nadeel is dat ze je misschien niet even bijzonder vinden als jij jezelf vindt.
   
   
8. Nou heb ik het eruit gegooid, wat nu? - Natuurlijk is "het" vertellen belangrijk, maar niet genoeg. Je wilt ook wat met je gevoelens. Helaas, voor dat deel van het verhaal bestaat geen eenvoudig, eensluidend antwoord. Alles hangt namelijk af van jouw eigen situatie, je verlangens, je omgeving en je mogelijkheden.
   
   Je helpt jezelf het meeste, wanneer je je verwachtingen niet al te hoog legt. Natuurlijk heb je verhalen gelezen over geweldige SM-relaties. Maar wat je daar vaak niet bij leest is hoeveel werk het is om dat op te bouwen. En met name, hoeveel tijd dat vraagt. Er zijn even zoveel voorbeelden van succes als van mislukking. En over die mislukkingen hoor je niet zoveel. Heb je al een partner en slaag je erin om zover te komen dat jullie de SM-gevoelens kunnen delen, dan is dat het mooiste, wat er is. Gaat dat niet, dan zul je zelf prioriteiten moeten stellen. Heb je nog geen partner, dan is het in elk geval verstandig om je gevoelens nu wel te laten blijken op momenten dat het ertoe doet (bijvoorbeeld wanneer je iemand ontmoet de je erg leuk vindt). SM gevoelens gaan namelijk doorgaans niet weg. Ze verstoppen voor een partner gaat wel een poosje (soms zelfs jaren) lukken, maar vroeger of later barst de bom meestal toch.
   
   En voor alles geldt: overdaad schaadt! Heb je moeder verteld over je SM-gevoelens en vindt ze je daarna nog steeds even lief, dan betekent dat nog niet dat ze er erg blij van wordt als je plotseling in leer gehuld en met een halsband om je nek op haar verjaardag komt! Evenmin voelen niet-SM-ers zich erg gemakkelijk in een situatie, waar jij voortdurend "meester" tegen je partner zegt. En nog zoiets: ga je bij andere SM-ers op bezoek, dan hoef je niet zonodig je leren broek aan "omdat je naar andere SM-ers toegaat". Zeker voor hen, die al wat langer met het bijtje hakken, geldt dat ze je vooral als mens waarderen, niet om je leren broek of rokje.
   
   
9. En wat als ik nou toch afgewezen word? - Niemand kan je een garantie geven dat je niet door sommigen zult worden afgewezen om je gevoelens. Je kunt wel, zelf, proberen om dat te voorkomen. Vooral door open, eerlijk en rustig te zijn, de tijd te nemen en anderen ook de tijd te geven. Maar garanties zijn er niet.
   
   We kunnen je wel een paar dingen meegeven. Bijvoorbeeld deze:
   
   • De meeste angst voor afwijzing bestaat in je eigen hoofd. In de praktijk valt het afgewezen worden eerder mee dan tegen.
   • Ja, er zijn mensen die een partner, familie of vrienden - en heel soms een baan - zijn kwijtgerakt omdat ze voor hun SM-gevoelens uitkwamen. Of dat risico bestaat en of je dat wilt nemen zijn afwegingen, die je alleen maar zelf kunt maken.
   • Bestaat er alleen het risico dat je wat sociale contacten kwijtraakt (een enkele vriend/vriendin of kennis), dan kunnen we je meegeven dat je aan je reis door de SM-wereld ook weer nieuwe vrienden en kennissen zult overhouden en soms zelfs hele goede.
   • Alles wat jij doet om de situatie "kleiner" te maken - geen druk op anderen zetten, niet meteen van alles verwachten en dergelijke - verkleint het risico van een eventuele afwijzing.
   
   Niemand kan inschatten hoe belangrijk jouw gevoelens voor jou zijn. Die afweging kun je alleen maar zelf maken. Ben je bereid om het risico van afwijzing te nemen, dan zul je daar ook zelf mee moeten omgaan. Afgewezen worden is altijd naar en in sommige gevallen zelfs heel dramatisch. Soms helpt relatie therapie, soms heelt de tijd gewoon de wonden en soms blijft het ook gewoon een wond. Nogmaals, de kans op afwijzing is doorgaans klein, maar dat wil niet zeggen dat de kans er niet is! Ook daarop moet je je voorbereiden.

Voor jezelf een "coming out plan" maken (voor je eraan begint) en de zaken niet op bun beloop laten bespaart je over het algemeen veel pijn, moeilijkheden, onzekerheid en narigheid. Stiekem doen is nooit een optie en je gevoelens blijven verstoppen lost doorgaans ook het probleem niet op. Zorgen dat je het heft zelf in handen neemt en zoveel als mogelijk zelf de controle over het proces houden maakt dat proces gemakkelijker.