Algemene informatie over BDSM
Antwoorden op je eerste vragen
Feitelijk bestaan er, binnen het fenomeen SM, twee soorten veiligheid: technische/lichamelijke veiligheid en emotionele veiligheid. Met name de laatste wordt nogaleens over het hoofd gezien.
Emotionele veiligheid is de basis voor vertrouwen en vertrouwen is op zich weer een van de belangrijkste peilers onder een succesvolle SM relatie.
Technische veiligheid heeft vooral te maken met je gezondheid en met weten wat je doet en niet doet.
Les geven is van oudsher een belangrijk aspect binnen de SM cultuur. Overal worden workshops gegeven en er zijn tal van websites en (elektronische) boeken over vrijwel ieder SM-gerelateerd onderwerp te vinden (de meesten overigens in het Engels). Ook zijn meer ervaren SM-ers doorgaans graag bereid hun kennis met anderen te delen. Alles wat je hoeft te doen, is erom te vragen.
Heb je technische vaardigheden nodig? Jazeker! En dat geldt voor beide partners. Heel veel SM activiteiten zijn, wanneer je eraan begint zonder voldoende kennis en inzicht, niet zonder risico. Met een zweep kun je iemand gemakkelijk en serieus verwonden en dat geldt al evenzeer voor touwen, naalden en allerlei andere spelvormen. Zelfs zoiets eenvoudigs als op je knieën zitten kan - in sommige gevallen - ernstige schade aan je lichaam doen. De dominante partner dient goed te weten wat hij of zij doet; de onderdanige dient even goed te weten waar hij of zij mee instemt!
Daarnaast is "vallen en opstaan" ook een manier, waarop SM-ers leren. Fouten maken is niet erg, dat doen ook zij, die al tientallen jaren met SM bezig zijn. Dat is helemaal geen ramp, zolang je ze maar onderkent en van je fouten en vergissingen leert. Niemand is volmaakt en mensen afrekenen op het feit dat er zo af en toe iets verkeerd gaat is alleen maar dom.
Er zijn heel veel signalen, die op een potentieel gevaarlijke situatie duiden. Helaas worden de meeste daarvan vaak genegeerd.
Dat is de moeilijkste vraag. Feitelijk weet je dat nooit! Zelfs heel ervaren mensen maken fouten. Stress (thuis of op je werk), vermoeidheid en andere externe invloeden maken, dat je reacties veranderen en hebben invloed op je gedrag en daarmee ook op de SM interactie. Wanneer je aan SM begint dien je je steeds goed te realiseren dat je in zekere mate risico's neemt: met jezelf en met de ander. Het overzien van die risico's is belangrijker dan het bedenken van de oplossingen.
Een veiligheidsnetwerk is een pracht voorbeeld van theoretisch bedachte schijn veiligheid die in de praktijk niet werkt. Een veiligheidsnetwerk wil zeggen dat een of meer mensen weten waar je bent en je eventueel opbellen, terwijl jij naar een SM-sessie bent. Het is uit Amerika overgewaaide onzin!
De feitelijke situatie is dat - bijvoorbeeld wanneer jij naar een eerste of tweede afspraakje gaat - alleen al dat bellen vaak mis gaat. Mensen vergeten te bellen, het is te spannend, het komt er niet van en dergelijke. Maar wat nog belangrijker is: de ander (die dus voor de zogenaamde veiligheid zou moeten zorgen) kan niets doen. Naar de politie gaan (wanneer er een vermoeden bestaat dat er iets mis is) heeft geen zin omdat de politie zeker de eerste 48 uur niet reageert op meldingen over vermiste, gezonde volwassenen. Er zelf naar toe gaan is doorgaans ook geen optie en - als er echt iets fout is - meestal ook al te laat. Je schept dus alleen maar de schijn van veiligheid - "veiligheid" waar je helemaal niet op kunt vertouwen.
Feitelijk bestaan er twee, min of meer vergelijkbare, gedragspatronen die bepaald risicovol zijn: het Assepoester syndroom en de ridder op het witte paard.
De ridder op het witte paard is de dominante partner die de onderdanige komt "redden". Zo iemand begint al snel allerlei maatschappelijke, emotionele of zelfs financiële problemen voor de onderdanige op te lossen of probeert dat in elk geval. Dat kan best goed bedoeld zijn, maar het is voor beide partijen gevaarlijk. Heeft iemand problemen, dan heeft dat niets met SM te maken en die problemen horen (door hem of haar zelf!!) buiten SM verband te worden onderkend en opgelost. BDSM is geen geneesmiddel of oplossing voor psychische of sociale problemen. Nooit! Daarvoor bestaan professionele oplossingen en daar horen ze ook thuis. In dit geval is de onderdanige niet de "min of meer evenwichtige volwassene" die hij of zij hoort te zijn als het over SM gaat en dat probleem dient eerst te worden aangepakt, alvorens beslissingen over SM worden genomen. En ook de motieven van de dominant zijn in dit geval discutabel. Tenslotte is er in zulke gevallen doorgaans al snel sprake van een afhankelijkheidsrelatie en een machts-onevenwicht dat het min of meer objectief besluiten over het uit handen geven van macht behoorlijk vertroebelt.
Het Assepoester syndroom is de (overdreven) behoefte om mensen een plezier te doen en dus maar toe te geven aan de wensen en verlangens van anderen, om op die manier aardig gevonden te worden. Nogalwat mensen cijferen zichzelf weg in de hoop op die manier geaccepteerd te worden. Dat is niet de juiste insteek voor een gezonde SM-relatie. In een relatie geef je, maar mag (en moet) je ook iets terug verwachten. Mensen die dat niet doen hebben een vertroebeld zelfbeeld. Ook dat is iets dat buiten de SM sfeer dient te worden aangepakt, met hulp van professionals.
Emotionele veiligheid betekent dat je jezelf veilig genoeg voelt om helemaal jezelf te kunnen zijn. Geaccepteerd te worden zoals je bent en dus ook om wat je niet bent. Dat gebeurt niet van de ene dag op de andere. Feitelijk duurt het een (flinke) poos voor jullie samen op dat punt zijn. Dat geldt voor elke relatievorm, maar als het over SM gaat wordt het nog een beetje ingewikkelder.
Waar we het feitelijk over hebben is vertrouwen. En vertrouwen moet worden opgebouwd, steentje voor steentje. Dat kost (veel) tijd en aandacht. In SM termen: doe het kalm aan. Mensen die al na een week roepen "ik vertrouw hem of haar helemaal" kletsen, in gewoon Hollands, uit hun nek. Vertrouwen is ook iets dat geschonken wordt, op basis van ervaringen. Het is niet iets dat je verwacht, eist of probeert af te dwingen.
Vertrouwen opbouwen hangt in hoge mate af van de benadering en dat is vooral in de begin stadia van een relatie heel belangrijk. Een voorbeeld. Stel er komt voor de eerste keer een zweep aan te pas. Geeft de onderdanige daarna iets aan in de zin van "Jeetje, dat was spannend, ik geloof dat ik nog wel wat meer kan hebben", dan is dat een heel goed en positief begin. Maar eindigt zo'n eerste spel met "Hoe kun je dat nou doen. Ik kan een week niet meer zitten en morgen heb ik een sollicitatiegesprek" dan is dat een heel negatieve ervaring die heel erg lang elke poging om vertrouwen op te bouwen in de weg zal blijven staan.
Wederzijds vertrouwen opbouwen is een kwestie van jongleren voor allebei. Het proces van geven en nemen is daarbij heel belangrijk net als heel veel praten. Elkaar leren kennen duurt lang. Daar moet je de tijd voor nemen. En zorgen dat er altijd meer te wensen overblijft is een goede manier om langzaam verder te bouwen.
Het Internet kan heel nuttig zijn, als het gaat om het vinden van informatie of om anderen te ontmoeten en gedachten en ervaringen uit te wisselen. Maar het heeft ook zijn beperkingen. Op het Internet zul je nooit de complexiteit en realiteit van SM leren kennen. Op enig moment zul je je computer alleen moeten laten en erop uit moeten gaan: de wereld in en "echte mensen" ontmoeten. Je moet leren ze te begrijpen, soms ze te doorzien, diep in de ogen te kijken en pas daarna je beslissingen te nemen over het aangaan van een SM situatie. Alleen op basis van email en dergelijke dat soort beslissingen nemen is dom, gevaarlijk en een bijna zekere weg naar teleurstelling en mislukking.
Zwemmen kun je niet uit en boekje leren. Schaatsen en fietsen ook niet. Ga je voor het eerst schaatsen, dan val je gegarandeerd een paar keer op je achterste. En bijna niemand heeft leren fietsen zonder builen en schrammen. Zo is het in de SM wereld ook. Zo lang je maar begrijpt dat je zeker in het begin nog niet kunt fietsen zonder steunwieltjes of papa, die de bagagedrager vasthoudt, is er niks aan de hand en al doende leer je vanzelf wat wel en niet goed voor jou voelt.
Een knevel of mondbal ("gag" op z'n Engels) neemt de mogelijkheid om geluid te maken niet weg. Je kunt nog steeds behoorlijk wat geluid maken met een knevel in je mond, het komt er alleen niet zo samenhangend uit. Als je al een stopwoord wilt gebruiken, kies er dan een die ook met een "volle mond" min of meer verstaanbaar is. Andere hulpmiddelen, zoals het laten vallen van een balletje of een zakdoek, zijn oplossingen die in de praktijk toch vaak niet echt goed werken.
De snelste, veiligste en gemakkelijkste manier om touwen en boeien los te maken is doorgaans gewoon om de knopen of gespen los te maken. Je hoort en leest heel veel over het gebruik van verbandscharen. Tenzij dat een professionele zogeheten EMT schaar is (die in het ziekenhuis en door de brandweer gebruikt worden) werken verbandscharen helemaal niet! Ze zijn dus gewoon onveilig. Een mes (met een ronde top en een snijvlak aan slechts één kant) in de buurt houden is verstandiger voor als het echt nodig is (een situatie die overigens maar heel zelden voorkomt). Gebruik je hangslotjes, koop dan een set waarvan alle sleuteltjes hetzelfde zijn (die kun je zo bestellen bij de hobby of ijzerwaren winkel), dan hoef je nooit naar verschillende sleutels te zoeken.
