Total Power Exchange en BDSM

Torture Garden

Sadisme en masochisme zijn veelgebruikte, maar vooral vaak verkeerd begrepen, begrippen

Sadisme & Masochisme

De dans van sadist en masochist De masochiste heeft behoefte aan onderwerping, de sadist heeft behoefte aan onderwerpen. Voor beide is dat een levensnoodzaak. Samen dansen zij een dans waarbij het niet uitmaakt wie in die dans nu precies de leiding heeft (soms is dat de masochist, vaker de sadist). Hoe beter de dans, hoe dieper de onderwerping, hoe groter het verschil. Maso is yin, sado is yang - samen wekken ze energie op, dat is waar zij beiden op leven.

In onze relatie spelen sadisme en masochisme een grote rol.
Dat zijn onderwerpen waarover veel verwarring bestaat.
Wij zien sadis me en masochisme vooral als een filosofisch concept en spirituele beleving. In ons geval heeft het dus niets met "pijn kicks" te maken.

In feite kun je beide op drie manieren benaderen: als filosofie, als klinisch psychische stoornis en als de tamelijk ongedefinieerde S en M in (BD)SM.

Sadisme en masochisme als filosofie

De Franse markies D.A.F. de Sade schreef tientallen boeken, toneelstukken en zelfs een opera. Geen enkele daarvan gaat overigens over sadisme, zoals we dat tegenwoordig formuleren. Ze gaan allemaal, ook zijn pornografisch getinte werk, over politiek en filosofie.

Slechts een beperkt deel van zijn oevre is "erotisch". Het zijn juist die boeken, die hem beroemd hebben gemaakt. Dat is ook niet zo verwonderlijk, want De Sade is een matig (sommigen vinden hem ronduit slecht) schrijver, die zonder dat waarschijnlijk nooit de geschiedenis zou hebben gehaald. Feitelijk gaan ook die boeken niet over wreedheid, zoals veelvuldig wordt aangenomen. Ze een aanklacht tegen het decadente politieke en sociale systeem van het pre-revolutionaire Frankrijk. De overdrijving wordt gebruikt als middel om een punt te maken. En er wordt een interessante filosofie in neergelegd. Een filosofie die rechtstreeks indruist tegen de - vooral door de Rooms-Katholieke kerk geïnspireerde - moraliteit en het denken over goed en kwaad.

De Rooms-Katholieke moraal theologie - en daarmee sedert de opkomst van de Romeinen de staat en het recht - gaan uit van een vast omlijnde beschrijving van wat "goed" is en dus is na te streven. Het even precies omschreven "kwaad" is verwerpelijk en dient te worden vermeden, verworpen en waar nodig bestraft.

De Sade stelt het volgende: als het "goede" zo goed is, dan is het kwaad kennelijk beter, anders werd het immers niet zo vurig bestreden en verketterd.

Kennelijk, aldus de markies, kan het "goede" alleen maar bestaan omdat er "kwaad" is. Daarom dient het "kwaad" dus te worden bevorderd als zijnde de werkelijk drijvende kracht onder de maatschappij. In "Juliette" beschrijft hij de sadistische benadering. In "Justine" belicht hij dezelfde thematiek vanuit masochistisch oogpunt.

Met die filosofie - De Sade wordt meer als filosoof dan als schrijver gewaardeerd - raakt hij in zekere mate aan de basis van de Oosterse filosofie, die "goed" en "kwaad" als gelijke, onlosmakelijk met elkaar verbonden, elkaar in stand houdende en versterkende grootheden ziet, zonder aan het een of het ander een moralistisch waarde-oordeel te verbinden (Yin en Yang).

Sadisme en masochisme als klinische stoornis

De termen "sadisme" en "masochisme" in hun veel bekender vorm hebben we te danken aan de 19e eeuwse Oostenrijkse psychiater Richard Freiherr von Kraft-Ebing die, samen overigens met vrij veel tijdgenoten, het fenomeen van de kennelijk door sexualiteit gedreven (of zelfs geïnspireerde) psychotische stoornissen bestudeerde en beschreef. Zijn boek, "Psychopathia Sexualis", is tot ver in de twintigste eeuw een van de toonaangevende boeken op dat gebied gebleven.

Zoals met veel, vooral wetenschappelijke, boeken het geval is werd zijn boek vooral slecht gelezen. Von Kraft-Ebing maakt in de 19e eeuw al verschil tussen de psychotische stoornis en op geweld en kennelijke "wreedheid" gestoeld bewust gekozen gedrag tussen partners. Dat laatste is vrijwel iedereen sedertdien ontgaan. Pas in de tachtiger jaren van de twintigste eeuw erkent de psychiatrische en psychologische wereld (in "The Diagnostic and Statistical Manual IV") opnieuw het verschil tussen de stoornis en het bewust gekozen handelen. De meest recente opvatting (neergelegd in "DSM IV TR" daterend van het jaar 2000) laat bewust en vrijwillig gekozen sadisme of masochisme zelfs uitdrukkelijk helemaal buiten het spectrum van mogelijke psychiatrische aandoeningen en ziet deze vormen eerder als een vorm van onschuldig en zelfbewust narcisme. DSM IV TR gaat er zelfs van uit dat er pas sprake is van en psychische stoornis, wanneer sadisme of masochisme leidt tot ernstige conflicten tussen de sadist/masochist en zijn/haar omgeving ("conflicten" in de zin van dwangmatig handelen of onvrijwillig geweld).

Waar zit het verschil? Sadisme en masochisme als stoornis kenmerken zich door dwangmatigheid en vanuit psychose gedreven motivatie. De ziekelijke sadist bijvoorbeeld heeft wreedheid en geweld nodig om een doel te bereiken. Dat doel kan sexuele opwinding zijn, maar veel vaker is het een poging om - tijdelijk - bevrijd te worden van andere verschijnselen van de psychose (zoals het horen van stemmen of het moeten vervullen van opdrachten van buitenaf). Daarnaast bestaat de sadist die - binnen maatschappelijke, wettelijke, etische, praktische en gevoelsmatige grenzen - uiting geeft aan geweld en wreedheid en daarmee een van de pijlers is onder het spiritueel lijden, dat noodzakelijk is om een ander stadium van spiritueel bewustzijn te bereiken. Dat laatste kan worden gezien als de S in (BD)SM.

Sadisme en masochisme in onze relatie

Onze relatie en ons denken is gestoeld op de meer Oosterse filosofische benadering, waarin begrippen worden gebruikt zonder er waarde-oordelen aan te verbinden. "Kwaad" is dus niet per definitie slecht en "goed" is evenmin iets dat voortdurend en ten koste van alles moet worden nagestreefd. Beide dienen te bestaan en in gelijke mate vertegenwoordigd te zijn om het geheel te kunnen vinden.

Sadisme en masochisme spelen op drie vlakken in de relatie een rol:

1. het sadisme van de een maakt het masochisme van de ander mogelijk en geeft het een uitingsvorm (dat is evenzeer in omgekeerde vorm het geval);
2. het sadisme, evenals alweer het masochisme, brengen puur egoïstisch geïnspireerd genoot;
3. het sadisme maakt lijden mogelijk en dat lijden is nodig voor een andere (hogere zo men wil) vorm van spirituele beleving.

Omdat het op zoveel, fundamentele, vlakken een rol speelt is het kennelijk een van de fundamenten onder de relatie. Wat weer niet wil zeggen dat alles altijd overgoten is met een sausje van sadisme en evenmin dat sadisme en pijn twee uitwisselbare begrippen zijn. Lijden kan ook psychisch lijden zijn en hoeft overigens niets met pijn te maken te habben. Het verwisselen van sadisme met pijnigen is een veelgemaakte, historische denkfout.

In onze relatie speelt sadisme op de eerste plaats een filosofische rol. Immers, de gehele maatschappij is gebaseerd op het bestrijden van het "kwaad" waarbij het "goed" zichzelf vooral als het na te streven doel profileert. Wij gaan er niet automatisch van uit dat dat "goed" ook goed is. En indien het dat wel is, is het nog de vraag voor wie het dan goed is. Wij gaan er bovendien van uit dat de ene grootheid niet kan bestaan zonder de tegenhanger en dat beide in gelijke mate bepalend zijn voor dat, wat er gebeurt. En omdat sadisme en masochisme in de moderne maatschappij de "underdog" zijn, krijgt dat bijna automatisch meer aandacht.

In fysieke - uitvoerende zin - krijgt het sadisme vooral vorm als middel om de beleving te intensiveren en deze op een ander spiritueel vlak te brengen. Sadisme is in die zin een middel en geen doel.

De grootste online BDSM en fetish bioscoop ter wereld